Bulldog – w.i.p.

Ik ben een echt kattenmens. Ben een paar keer gebeten door honden en dan niet eens door van nature wat agressievere honden, maar een tekkel die in mijn achillespees hing en een labrador die nooit buiten kwam en schrok van mijn rammelende fiets.

Ik kijk nu liever op goede afstand naar honden, die ik ook nooit de baas zou kunnen zijn. Zelfs een konijn is mij nog de baas! Ik ben veel te soft, geef te veel toe aan dieren en vind alles zielig.

Nou wil het, dat ik de allerleukste hond een Engelse bulldog vind. Die tanden en kromme poten, geweldig. Een hond die gefokt is om tegen stieren te vechten… zou ik onder mijn duim moeten houden, haha. Maar tekenen kan ik hem wel en daar ben ik dus lekker mee bezig!

Te veel..

Ben nog steeds aan het worstelen met de kleuren en blijf dus Op een gegeven moment zie je het ook niet meer, dus tijd voor een foto. Dat helpt mij om er anders naar te kijken. .

Ik heb dus te veel gedaan. Bijvoorbeeld het voorpootje was goed, maar nu niet meer. Ik ga het maara wegleggen en later nog eens proberen of gewoon weer opnieuw.

Portret (mee bezig #3)

Ik ben met drie / vier tekeningen bezig.

De eerste:

De tweede:

De derde;

Een portret van mijn oom. Maar dat ging niet zo goed. Er klopte iets niet, maar ik zag het niet. Anderen zagen het ook niet echt. Minder vol, de neus, te volle snor, is wat ik hoorde. Maar nee, ik dacht: het belangrijkste zit bij de ogen en bril, die kloppen niet.

Ik ben maar gewoon opnieuw begonnen.

Dat is een stuk beter.

En wauw, wat een verschil! Het lijkt wel of er helemaal niets klopte bij de eerste!



De vierde in het volgende bericht.

Huilende wolf (mee bezig #1)

Ik ben met drie / vier tekeningen bezig.

De eerste:

Mijn dochter vroeg of ik een wolf wilde tekenen voor een vriend van haar die gek is op wolven. Ik had net een paar vogels getekend, mijn kat en twee portretten. Die vond ze mooi, DUS kan ik ook wel een wolf tekenen… toch? Ik zou het proberen, maar beloofde niets, want een wolf, niet voor mijzelf, is wel weer wat anders.

In het tijdschrift Natuur! van Natuurmonumenten, kwam ik de foto tegen van deze wolf. Enthousiast ging ik aan de slag met grafiet en kleurpotlood.

Tot zover super tevreden.

Dan is die wolf bijna klaar en dan staart die lege achtergrond mij aan. Wat nu te doen. Een maan in de nacht vind ik afgezaagd. Daarbij slaat het eigenlijk nergens op, behalve dat het een mooi plaatje opleverd. Wolven communiceren met elkaar, ook overdag. Een dagmaan is ook mooi, maar blijkt moeilijk. Sowieso die lucht. En toen… had ik het verpest.

Ik had de achtergrond leeg moeten laten.

Zonde.